تیر های تنم تنیده از گیلاسی که گرازه می کشد

 روی نیمکتی که کلاغ سفید لم داده

نوک میزند هی نگاهم را هی عبورام را

اینجا کمرم 

طاقتم انحنا گرفته است از این همه شکست 

روی این همه شیشه که به سنگ می خورد

پاشیده است

خونش زیر پای پیرزنی که چادر گل دار می پوشد

می آید با بقچه اش جارو می زند ...

صدای ـــشین ـــ رااز  کوچه

ومردی که به من پفک تعارف می کند

ومن همه ترسم از سنگی است

که به شیشه بخورد یا نخورد !